sportrecht Archieven - Brantjes Advocaten

Vernietiging formeel besluit van een rechtspersoon in een arbitrageprocedure?

Maurits van Buren — Mon, 11 Apr 2016 08:32:57 +0000

In een recente uitspraak van de KNVB Arbitragecommissie (KNVB arbitraal vonnis nr. 1425 d.d. 14 maart 2016) stond de vraag centraal in hoeverre de amateurvereniging SV Gouda door middel van een besluit van een bijzondere algemene ledenvergadering, dan wel het bestuur, over mocht gaan tot de opheffing van het prestatieve voetbal op de zondag.

Het voornemen van de voetbalvereniging om tot een dergelijke maatregel over te gaan leidde tot veel tumult binnen de club. Dit ging zelfs zo ver dat de zaak uiteindelijk voorgelegd werd aan de KNVB Arbitragecommissie, die in beginsel exclusief bevoegd is om kennis te nemen van geschillen tussen leden van de KNVB onderling. Partijen hebben de statuten en het arbitragereglement van de KNVB dan ook keurig opgevolgd door zich tot de KNVB Arbitragecommissie te wenden in deze.

Het verzoek van de verzoeker – die zich inzette voor het prestatieve voetbal op zondag – werd op inhoudelijke gronden afgewezen. De Arbitragecommissie merkt echter ook op dat zij op basis van art. 1020 Rv Ã¼berhaupt niet bevoegd zou zijn geweest om over te gaan tot de vernietiging van een formeel besluit van een rechtspersoon. Dit laatste zal als een verrassing gekomen zijn voor de verzoeker, die waarschijnlijk dacht dat hij bij de juiste instantie was op grond van het bepaalde in de KNVB statuten en het arbitragereglement.

Het derde lid van art. 1020 Rv schrijft voor dat arbitrage niet mag leiden tot de vaststelling van rechtsgevolgen die niet ter vrije beoordeling van de partijen staan. Dit brengt met betrekking tot het vennootschapsrecht de nodige beperkingen met zich mee. De wetgever heeft bepaald dat de vernietiging van een besluit van een rechtspersoon, met het oog op de daaruit (zowel interne als externe) voortvloeiende vaak ingrijpende rechtsgevolgen, niet ter vrije beschikking staat van partijen en zodoende uitgesloten is van arbitrage. Een dergelijk verzoek dient dan ook voorgelegd te worden aan de burgerlijke rechter.

De verzoeker in deze kwestie had moeten kunnen weten dat de Arbitragecommissie zich hoe dan ook onbevoegd zou verklaren in geval van een verzoek tot vernietiging van een formeel besluit. Maar in beginsel is er geen man overboord. De kwestie zou mogelijk nog voorgelegd kunnen worden aan de burgerlijke rechter. Dit zal echter een duurdere en meer tijdrovende procedure zijn dan een procedure bij de Arbitragecommissie, en de vraag rijst natuurlijk in hoeverre het belang van de verzoeker om prestatief zondagvoetbal te behouden bij de vereniging hem ertoe drijft om deze zaak uit te vechten in de rechtbank.

Hebt u vragen? Neem contact met mij op. Op de hoogte blijven van nieuwe ontwikkelingen? Meld u aan voor onze periodieke legal updates, of volg ons op LinkedIn of Twitter.

Deze blog is geschreven door Thomas Geukes Foppen (advocaat bij Brantjes Advocaten).

Het bericht Vernietiging formeel besluit van een rechtspersoon in een arbitrageprocedure? verscheen eerst op Brantjes Advocaten.

In de media: Third Party Ownership.

Maurits van Buren — Mon, 14 Mar 2016 14:59:40 +0000

In de Volkskrant van woensdag 9 maart 2016 verscheen een artikel over de constructie die spelersmakelaarsbureau Doyen Global hanteert waarmee zij als derde partij een financieel belang kan hebben in de verkoop van jeugdspelers. De Volkskrant heeft via Football Leaks kopieën van contracten weten te bemachtigen waarin de driehoeks-deal tussen Ajax, Doyen en bepaalde jeugdspelers is vastgelegd.

Thomas Geukes Foppen, sportrechtadvocaat bij Brantjes Advocaten, vraagt zich in de krant af of een dergelijke constructie niet in strijd is met de huidige regels van de FIFA. Sinds 1 mei 2015 mag een club of een speler geen overeenkomst sluiten met een derde partij, waardoor die partij een financieel belang verwerft in de transferrechten van een speler (Third Party Ownership). Dergelijke overeenkomsten uit de periode tussen 1 januari 2015 en 30 april 2015 mogen daarnaast niet langer duren dan een jaar. Bovendien vraagt Thomas Geukes Foppen zich af of deze overeenkomsten geregistreerd zijn. En wat de KNVB of de FIFA daar van vindt.

Ajax heeft inmiddels aangegeven dat de contracten naar aanleiding van de veranderde FIFA reglementen zijn aangepast. Het is echter te verwachten dat er in de voetbalwereld nog meer vergelijkbare TPO-contracten circuleren die nog niet zijn aangepast naar de nieuwe regels. Football Leaks heeft overigens al aangekondigd dat er binnenkort nog veel meer spraakmakende zaken aan het licht gebracht zullen worden.

Het bericht In de media: Third Party Ownership. verscheen eerst op Brantjes Advocaten.

De aansprakelijkheid van deelnemers aan sport- en spelsituaties

Maurits van Buren — Fri, 26 Feb 2016 12:59:33 +0000

Het beroemde bijtincident tijdens een boksgevecht waarbij Mike Tyson een stuk oor van de tegenstander afbeet of het bijtincident van Suarez tijdens het WK deden veel stof opwaaien. Normaliter is degene die als gevolg van onrechtmatig handelen schade veroorzaakt die aan hem kan worden toegerekend, gehouden om de schade te vergoeden. Geldt dit beginsel ook voor sport- en spelsituaties?

Bij de vraag of er al dan niet sprake is van onrechtmatig handelen wordt in de sport onderscheid gemaakt tussen deelnemers en niet deelnemers aan sport- en spelsituaties. In deze bijdrage bespreek ik de aansprakelijkheid van deelnemers aan sport- en spelsituaties.

Wanneer sprake van een sport- of spelsituatie?

De grenzen van sport- en spelsituaties zijn in veel gevallen lastig aan te geven. Om te bepalen of er sprake is van een sport- en spelsituatie moeten de omstandigheden van het geval in ogenschouw worden genomen. De omstandigheden van het geval bestaan onder meer uit de aard van de activiteit, het tijdsbestek waarin en de plaats waarop de activiteit zich afspeelde, en op welke manier de partijen zijn betrokken. Met betrekking tot het laatste punt oordeelde de Hoge Raad in het Midgetgolfarrest dat het niet vereist is dat ten tijde van het ongeval de deelnemer die schade verwondingen heeft opgelopen zelf handelingen verrichtte die kenmerkend zijn voor de beoefening van die sport.[1]

Aansprakelijkheid deelnemers

Een gedraging in verband met de sportbeoefening is minder snel als onrechtmatig te kwalificeren dan daarbuiten het geval zou zijn. Deze verhoogde aansprakelijkheidsdrempel is aanwezig, omdat deelnemers aan een sport of spel tot op zekere hoogte gevaarlijke, slecht gecoÃ¶rdineerde, verkeerd getimede of onvoldoende doordachte gedragingen van elkaar te verwachten hebben. De verhoogde aansprakelijkheidsdrempel eindigt niet automatisch op het moment waarop de sport of het spel volgens de daarvoor geldende regels ten einde komt. Wel is het overtreden van een spelregel een factor die meeweegt tijdens de beoordeling van onrechtmatigheid.

In onder meer het tennisbalarrest[2] heeft de Hoge Raad over de aansprakelijkheid geoordeeld. In deze kwestie sloeg na afloop van een tennisgame de ene speler tennisballen naar de andere speler die aan de beurt was om te serveren. Een van die tennisballen wordt met een forse snelheid onhandig geslagen. De tennisbal komt in het oog van de andere speler met oogletsel tot gevolg. De Hoge Raad oordeelde dat de tennisspeler niet onrechtmatig handelde, omdat spelsituaties bepaalde gedragingen uitlokken waar de deelnemers rekening mee dienen te houden. Het enkele feit dat een van deze gedragingen wegens een ongelukkige samenloop van omstandigheden voor letsel bij een andere deelnemer zorgt, betekent niet dat deze gedraging als onzorgvuldig kan worden bestempeld.

Er zijn echter in de sport- en spelsituaties ook grenzen die niet overschreden mogen worden. Het bijvoorbeeld op zeer grove wijze inbreuk maken op de spelregels is onrechtmatig. Het is derhalve van groot belang dat deelnemers aandacht hebben voor en gevolg geven aan aanwijzingen van bijvoorbeeld scheidsrechters.

In geval van abnormaal gevaarlijk gedrag, of indien deelnemers aan een sport- of spel een bepaalde gedraging niet hoeven te verwachten, maar deze gedraging wel plaatsvindt, wordt eerder een onrechtmatige daad aangenomen. In het Natraparrest[3] trapte een speler de knieschijf van een tegenstander kapot. De Hoge Raad oordeelde dat er in dit geval wel sprake was van een onrechtmatige daad, omdat een voetbalspeler van de andere spelers mag verwachten dat zij geen onnodig gevaar voor blessures veroorzaken. Ik verwijs hier ook naar de casus Kokmeijer. In de wedstrijd tussen Go Ahead Eagles en Sparta Rotterdam wilde Kokmeijer de bal wegtrappen en net op dat moment kwam een speler van Sparta Rotterdam met gestrekt been aanvliegen. Kokmeijer liep door deze actie een dubbele beenbreuk op.

Conclusie

Deelnemers moeten gevaarlijke gedragingen bij sport- of spelsituaties tot op zekere hoogte verwachten. In beginsel geldt dit niet voor gedragingen die geheel los staan van spelsituaties waarbij letsel wordt toegebracht. Ook bij gedragingen die plaatsvinden gedurende een spelsituatie, kan een deelnemer de spelregels dusdanig schenden en dermate gevaarlijk handelen dat sprake is van onrechtmatig handelen. De sport is er bij gebaat om door middel van heldere spelregels de grenzen van sport- of spelsituaties te bepalen.

[1] HR 20 februari 2004, NJ 2004 (Midgetgolf).

[2] HR 19 oktober 1990, NJ 1992, 621 (Tennisbal).

[3] HR 28 juni 1991, NJ 1992, 622 (Natrap).

In zijn volgende blog bespreekt Joost de aansprakelijkheid voor niet-deelnemers (organisatoren, exploitanten, toeschouwers en verenigingen) aan sport- en spelsituaties.

Hebt u een vraag over sportrecht? Neem dan contact met ons op. Op de hoogte blijven van nieuwe ontwikkelingen? Meld u aan voor onze periodieke legal updates of volg ons op LinkedIn en Twitter.

Deze blog is geschreven door Joost Verlaan, sportrechtadvocaat bij Brantjes Advocaten.

Het bericht De aansprakelijkheid van deelnemers aan sport- en spelsituaties verscheen eerst op Brantjes Advocaten.

Article 12bis of the FIFA RSTP celebrates its first birthday: an update

Maurits van Buren — Mon, 15 Feb 2016 10:09:15 +0000

In February 2015 I wrote an article on several important amendments of the FIFA Regulations on the Status and Transfer of Players (RSTP) and the Procedural Rules, as published in the FIFA circular no. 1468 of 23 January 2015 (Dutch version? Click here). The biggest amendment was the addition of the new article 12bis to the FIFA RSTP as per 1 March 2015. The scope of the implementation of Article 12bis of the FIFA RSTP was to provide for a quick and helpful solution in situations concerning overdue payments.

It was understood that Article 12bis of the FIFA RSTP would give a party the possibility to request the FIFA for intervention in case of overdue payments. This is a good thing, because normally a player or coach would have to wait for 3 months of non-payment before being able to seriously request for FIFA’s intervention. Article12bis of the FIFA RSTP prescribes that, in the event of overdue payables, as from the 31^st day a reminder letter can be sent to summon the club to fulfil its payment obligations. Subsequently, on the 41^st day, after the club has be put in default, a petition on the basis of Article 12bis RSTP can be filed with FIFA. On the basis of the aforementioned petition FIFA has the power to impose the non-paying club with several sanctions.

Almost a year has passed since the implementation of this new rule. It is interesting to see how the rule has been adopted by FIFA, and if all expectations have been met.

When reviewing several recent decisions of the FIFA Dispute Resolution Chamber (DRC), it appears that the judges of the FIFA DRC apply the provision of Article 12bis RSTP ex ufficio. As per the coming into force of Article 12bis RSTP in March 2015 it seems that the FIFA DRC has definitively adopted the competence to impose the sanctions mentioned in said article.

In recent FIFA DRC decisions the DRC judge(s) duly took note of the fact that the delays in payment were of more than 30 days without a prima facie contractual basis. In most cases the DRC judge(s) consequently noted that the creditor had put the debtor in default in writing, and that a deadline of at least 10 days was granted in order for the debtor to comply with its financial obligation(s).

It also appears that the DRC judge(s) do make use of the possibility to impose direct financial sanctions on the debtor (club) in the event of serious overdue payables. A quick review of several FIFA DRC decisions shows that the financial sanctions may amount up to approximately 10-20% (with several exceptions in particular cases) of the compensation that has been assigned to the creditor (i.e. the player or coach).

One can only assume that the sanctions imposed in the FIFA jurisprudence will have a positive effect on the behaviour of certain clubs that are notorious for non complying with their payment obligations towards players/coaches. The financial sanctions are relatively high and if the clubs do not fulfil this obligation (towards FIFA), FIFA may impose even more serious sanctions such as transfer bans.

On the other hand it must be duly noted that the power to sanction clubs for the non-compliance with their payment obligations was always present with the FIFA Disciplinary Committee. If a club did not meet the obligations arising out of a FIFA DRC or PSC decision within the timeline mentioned, a player could revert to the Disciplinary Committee (see Article 64 of the FIFA Disciplinary Code). This however is a long and time-consuming extra procedure, so one can only hope that the current Article 12bis measures can speed this process up.

Finally, one last critical note must be made with regard to Article 12bis. Upon its implementation one year ago, it was expected that Article 12bis would provide players/coaches that had to deal with overdue payables with a quick solution to their problems. It was expected to be similar to summary proceedings, however it appears that it merely provides FIFA (and players/coaches) with an extra measure to pressure the non-paying clubs into fulfilling its payment obligations. This is a good thing, but unfortunately it does not provide for a quick resolution of the current problems.

So, have all expectations been met? Not completely, but the now 1-year old Article 12bis RSTP does provide new measures for players/coaches that have to deal with overdue payables. And that is always a good thing.

More information? Please contact me. This article has been written by Thomas Geukes Foppen (Sports lawyer at Brantjes Advocaten).

Het bericht Article 12bis of the FIFA RSTP celebrates its first birthday: an update verscheen eerst op Brantjes Advocaten.

Inmenging civiele rechter in sportrechtspraak

Maurits van Buren — Wed, 23 Dec 2015 08:52:48 +0000

In mei van dit jaar zette de voorzieningenrechter de voetbalhoofdklasse op zijn kop door een besluit van de KNVB, waarbij een hoofdklasser 5 punten in mindering werd gebracht, te schorsen. Ook recentelijk deed de voorzieningenrechter een interessante uitspraak.

Casus

Kozakken Boys liet op 28 oktober 2015 in de derde ronde van de bekercompetitie tegen HBS in Den Haag een speler in de twaalfde minuut invallen. De naam van deze speler stond echter niet op het wedstrijdformulier, die werd pas in de rust handmatig bijgeschreven. Voor de volledige feiten en omstandigheden verwijs ik naar de uitspraak [1]. De KNVB heeft de bekerwedstrijd tussen HBS en Kozakken Boys ongeldig verklaard en Kozakken Boys als verliezer aangemerkt. Volgens de KNVB heeft aan de zijde van Kozakken Boys een niet speelgerechtigde speler deelgenomen, omdat hij niet op het wedstrijdformulier stond vermeld. Reglementair kon Kozakken Boys geen beroep tegen de beslissing van de KNVB aantekenen. Daaropvolgend startte Kozakken Boys tegen KNVB een kort geding bij de rechtbank Midden- Nederland.

Het besluit van een sportbond is aan te merken als een verenigingsrechtelijk besluit. Een verenigingsrechtelijk genomen besluit kan vernietigbaar zijn in de volgende gevallen:

– wegens strijd met wettelijke of statutaire bepalingen die het tot stand komen van besluiten regelen;
– wegens strijd met de redelijkheid en billijkheid die door artikel 2:8 BW worden geëist;
– wegens strijd met een reglement.

Kozakken Boys heeft betoogd dat het besluit van de KNVB moet worden geschorst, omdat het in strijd met de reglementen en redelijkheid en billijkheid zou zijn genomen. In zo’n geval dient de rechter te toetsen of de KNVB in alle redelijkheid (marginale toetsing) tot het besluit heeft kunnen komen.

De voorzieningenrechter heeft besloten het besluit van de KNVB van 18 november 2015, waarbij de gespeelde wedstrijd HBS-Kozakken Boys ongeldig is verklaard en waarbij is bepaald dat Kozakken Boys deze wedstrijd heeft verloren, te schorsen. Ook dient de KNVB Kozakken Boys toe te laten tot de bekercompetitie 2015/2016.

Arbitragebeding

Op grond van de wet kunnen besluiten van een vereniging aan de rechter worden voorgelegd met de vraag om die besluiten te toetsen aan de statuten en de reglementen van de vereniging. De uitspraak van de rechtbank Midden – Nederland is een goed voorbeeld hiervan. De mogelijkheid om dergelijke verenigingsbesluiten in rechte aan te vechten is echter wel beperkt (marginale toetsing).

Verenigingen kunnen er voor kiezen om ook dit soort kwesties buiten de rechter te houden door een arbitragebeding op te nemen in te statuten op grond waarvan geschillen worden beslecht door een onafhankelijke arbiter. Voorbeelden daarvan zijn het Court of Arbitration for Sports (CAS) en het Instituut Sportrechtspraak (ISR). Daarbij is wel van belang dat elke schijn van partijdigheid wordt voorkomen en tevens wordt voldaan aan de overige essentiële beginselen van het procesrecht.

Ook in dat geval is het echter niet uitgesloten dat een van partijen die betrokken is bij een geschil de kwestie voorlegt aan de gewone rechter. Daarvoor geldt echter wel een zware bewijslast. Zie bijvoorbeeld de enige tijd geleden gedane uitspraak in een zaak die schaatster Claudia Pechstein aanspande bij de rechtbank te MÃ¼nchen. Hoewel partijen hadden gekozen voor arbitrage door het CAS achtte de rechtbank zich toch bevoegd om kennis te nemen van de dopingzaak tussen Pechstein en de internationale schaatsunie (ISU). Dat had tot gevolg dat een civiele rechter zich voor het eerst boog over een dopingzaak van een sporter. Inmiddels is tegen die uitspraak hoger beroep ingesteld.

[1] Rechtbank Midden-Nederland, 4 december 2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:8689.

Hebt u een vraag hierover? Neem dan contact met ons op. Op de hoogte blijven van nieuwe ontwikkelingen? Meld u aan voor onze periodieke legal updates of volg ons op LinkedIn en Twitter.

Deze blog is geschreven door Joost Verlaan, advocaat bij Brantjes Advocaten.

Het bericht Inmenging civiele rechter in sportrechtspraak verscheen eerst op Brantjes Advocaten.

FIFA’s ban on Third Party Ownership and the amendment of Annexe 3 RSTP

Maurits van Buren — Mon, 12 Oct 2015 08:47:35 +0000

On 19 December 2014 the FIFA Executive Committee approved the decision to ban the Third-Party Ownership (TPO) of football players by implementing the articles 18bis and 18ter in the FIFA Regulations on the Status and Transfers of Players (RSTP). In short, TPO means that a third party, for example an investment company, owns the complete or part of the ‘ownership rights’ of a football player. The investment company would then for example be entitled to a profit share in the event that a player is sold to another club.

In its Circular Letter no. 1502 of 28 September 2015 FIFA announced that the Transfer Matching System (TMS) will be of assistance in the process of banning out TPO. In that regard, FIFA decided to amend Annexe 3 of the FIFA RSTP as per 1 October 2015 so that clubs and players will be obliged to inform the FIFA (through the TMS) of any sell on fees and to provide FIFA with a declaration, also to be signed by the player, in which the player states that there is no third-party ownership of the player’s economic rights. Such declarations are needed in order for the parties to obtain an International Transfer Certificate and to finalize the transfer.

The main purpose of FIFA is to impose more transparency in transfers and possible TPOs. As mentioned, FIFA wishes to impose the explicit obligation for clubs (and players) to inform the world’s football federation on possible economic rights involved (and, as such, to inform FIFA of where the transfer money is headed to).

FIFA ends its announcement by mentioning that this will also enhance legal security. Although it is not further being explained how the legal security will be enhanced, it must be duly noted that the current amendment of Annexe 3 of the FIFA RSTP imposes serious responsibilities and liabilities on clubs, as well as the player involved in an international transfer.

Although it is obvious that FIFA might want to punish clubs that are involved in the now prohibited TPO, players must now also be wary of the consequences of their possible involvement with such investment companies. If a player does not truthfully inform FIFA of any such involvement, then FIFA will have the possibility to impose the sanctions she deems necessary on the player. One can only assume that the possible sanctions imposed by FIFA will be heavier than a mere monetary fine, and sportive sanctions on both the player and the club involved can be expected

If you need any information, contact us. This article has been written by Thomas Geukes Foppen (Sports lawyer at Brantjes Advocaten).

Het bericht FIFA’s ban on Third Party Ownership and the amendment of Annexe 3 RSTP verscheen eerst op Brantjes Advocaten.

Onjuiste voorlichting over ledenaantal bij overname sportschool?

admin — Tue, 18 Aug 2015 21:57:42 +0000

Omzet gerelateerde informatie, zoals ledenaantallen, speelt een belangrijke rol bij de overname van een onderneming. Het doen van onjuiste mededelingen daarover leidt tot aansprakelijkheid. In een recente uitspraak van het hof ‘s-Hertogenbosch staat de informatieverplichting van de verkoper centraal (ECLI:NL:GHSE:2015:2203, arrest van 16 juni 2015).

Het gaat in deze zaak over de koop van een sportschool annex fitnessclub. Voorafgaande aan de koop heeft de verkoper (Move Beheer) een lijst verstrekt waarop 1082 betalende leden stonden vermeld. Na de koop komt de koper (Maatschap HB) tot de constatering dat er veel minder betalende leden zijn dan verwacht. Maatschap HB stelt Move Beheer vervolgens aansprakelijk voor de schade. Move Beheer betwist dat zij aan Maatschap HB onjuiste informatie heeft verstrekt.

Het hof overweegt dat in de laatste kolom van de verstrekte lijst bij veel leden een opzegdatum was vermeld en dat een aanzienlijk deel van die opzegdata al was verstreken op het moment van sluiten van de overeenkomst. De lijst geeft dus een beeld van de exploitatie van de sportschool, maar de lijst wekt niet de indruk dat het aantal leden op het moment van de overname 1082 bedroeg, aldus het hof. Om die reden wijst het hof de vordering van Maatschap HB af.

MEDEDELINGSPLICHT BIJ OVERNAME

Dit arrest illustreert het belang van de verkoper bij het doen van juiste mededelingen, en de oplettendheid die daarbij vereist is aan de kant van de koper. Over de mededelingsplicht van de verkoper en de onderzoeksplicht van de koper wordt veel geprocedeerd.

Volgens vaste rechtspraak weegt een schending van de mededelingsplicht door de verkoper in beginsel zwaarder dan een schending van de onderzoeksplicht door de koper. Anders gezegd: het enkele feit dat de koper zijn onderzoeksplicht naar bepaalde feiten heeft verzaakt, sluit niet uit dat de verkoper ter zake diezelfde gegevens een mededelingsplicht heeft gehad.

Dit sluit aan bij de opvatting van de Hoge Raad dat bij de beantwoording van de vraag of een verkoper een mededelingsplicht heeft, rekening moet worden gehouden met de bescherming van een (onvoorzichtige) koper tegen nadelige gevolgen veroorzaakt door het verzwijgen van relevante gegevens. De verkoper is gehouden om binnen redelijke grenzen maatregelen te nemen om te voorkomen dat de koper in een onjuiste veronderstelling verkeert.

Een voorbeeld hiervan is dat een verkoper een koper moet waarschuwen indien de koper essentiële informatie, zoals de looptijd van belangrijke opdrachten, niet opvraagt. Indien echter, zoals in het geval van Maatschap HB, de relevante gegevens zijn verstrekt, dan mag een verkoper erop vertrouwen dat de koper zich vergewist van de inhoud daarvan.

Conclusie: het is verstandig om bij twijfel over verstrekte informatie of over een andere belangrijke eigenschap van de onderneming schriftelijke vragen te stellen totdat de twijfel is weggenomen. Mocht de verkoper onvoldoende comfort blijven geven, dan kan de koper zichzelf contractueel beschermen door de koopovereenkomst aan te vullen met bijvoorbeeld een garantie over de betreffende kwestie.

Het bericht Onjuiste voorlichting over ledenaantal bij overname sportschool? verscheen eerst op Brantjes Advocaten.

FIFA Regulations on Working with Intermediaries: an update

admin — Thu, 11 Jun 2015 21:20:27 +0000

In my latest blog I wrote about the significant changes due to the coming into force of the FIFA Regulations on Working with Intermediaries as per 1 April 2015. In the last few months I received several questions from (aspiring) intermediaries, which has brought me to the following tips for the upcoming summer transfer window:

1. REGISTER YOURSELF AS AN INTERMEDIARY

This might seem rather obvious, but it turns out that many aspiring intermediaries intend to register themselves only after they are sure that they will be involved in a transfer. The registration as an intermediary with a national football association can however take up to several weeks and this might be problematic for the intermediary’s role in a possible transfer. In order to be involved in the transfer (either on the player’s or on the club’s side) it is mandatory for an intermediary to be registered with his national FA.

Furthermore, at the time of a transfer the applicable contracts, such as the representation contract, the employment contract and a transfer agreement, must be disclosed. The role of the intermediary must be made clear in every transfer. If not, the intermediary shall not be allowed to be remunerated by the player or the club involved. It is therefore essential that the registration of the intermediary has been completed before being involved in any transfer or negotiation activities. One can not expect a club and a player to await the intermediary’s registration.

2. TAKE CARE OF THE REPRESENTATION CONTRACT IN TIME

Existing representation contracts of (former) licensed FIFA players’ agents should be reviewed and amended in conformity with the Regulations on Working with Intermediaries of FIFA, but also the national FA concerned. As mentioned above, the (new) representation contract must be agreed upon and signed before entering into the negotiations, as they must be disclosed when completing a transfer. This must be repeated with every transfer in which the intermediary is involved.

The national FA’s and FIFA will not allow any payment to an intermediary if a complete representation contract is missing. Such contract should also mention the percentage (fee) due to the intermediary.

3. SEEK LEGAL ADVICE REGARDING NATIONAL REGULATIONS AND NATIONAL LAWS

The deregulation of players’ agents per 1 April 2015 by FIFA has brought along larger responsibilities for the national FA’s. All national FA’s now have their own regulations on working with intermediaries, which must also take into account the national mandatory laws. As announced by FIFA, intermediaries bear an own responsibility to obtain legal advice regarding these national rules and regulations. During a possible legal procedure (or arbitration) an intermediary can not take the position that he was unaware of the local rules.

For example, in the Netherlands mandatory law prohibits a player to directly compensate an intermediary for placing him at a new employer (i.e. the club). Payment of the intermediary’s fee should thus be made by the club and not by the intermediary’s client (i.e. the player), even though this would technically be contrary to Art. 7, para. 5, of the FIFA Regulations on Working with Intermediaries.

4.HOW CAN YOU PROVE THAT YOU HAVE AN ‘IMPECCABLE REPUTATION’?

The FIFA Regulations on Working with Intermediaries require a registering intermediary to prove that he has an impeccable reputation, in particular that no criminal sentence has ever been imposed to him for a financial or violent crime. It is however up to the national FA’s how to assess this. The FA’s will generally be satisfied if an intermediary provides a document that is being recognized under national laws in this regard.

For example, the English FA requests for a criminal record check of the Criminal Record Bureau. The Dutch FA (KNVB) requests a certificate of good conduct (Verklaring Omtrent Gedrag), which can be requested at the local authorities. The KNVB – and several other FA’s for that matter – will however also be satisfied with a similar document that has been obtained in the country where the natural or legal person has been registered. If an intermediary thus intends to be involved with international transfers, it is therefore advisable to obtain such certificate in the English language as well.

LEGAL ADVICE

With the nearing summer transfer window, many aspiring intermediaries will want to be involved in football transfers. In that regard priority must not only be given to the actual registration as an intermediary, but also to the taking care of all the relevant contracts and certificates within due time. As mentioned, clubs and players will not want to wait for intermediaries to have their documents organized.

Het bericht FIFA Regulations on Working with Intermediaries: an update verscheen eerst op Brantjes Advocaten.

Kan een arbitrageclausule de weg naar het UWV afsnijden?

admin — Tue, 28 Apr 2015 20:48:23 +0000

[vc_row full_width=”stretch_row_content” bg_type=”image” parallax_style=”vcpb-default” bg_image_new=”11|http://artdev.nl/brantjesadvocaten/wp-content/uploads/2015/08/slide1.jpg” bg_image_repeat=”no-repeat” bg_img_attach=”fixed” css=”.vc_custom_1441539911703{margin-top: -114px !important;padding-top: 100px !important;padding-bottom: 100px !important;}”][vc_column][vc_single_image image=”22″ img_size=”full” alignment=”center”][vc_single_image image=”113″ img_size=”130×130″ alignment=”center” style=”vc_box_border_circle” border_color=”white” css_animation=”appear” title=”André Brantjes”][/vc_column][/vc_row][vc_row full_width=”stretch_row_content” bg_type=”bg_color” css=”.vc_custom_1441539412559{padding-top: 60px !important;padding-bottom: 80px !important;}” bg_color_value=”#ffffff”][vc_column][vc_custom_heading text=”Kan een arbitrageclausule de weg naar het UWV afsnijden?” font_container=”tag:h3|font_size:26px|text_align:center|color:%23d4d4d4″ google_fonts=”font_family:Raleway%3A100%2C200%2C300%2Cregular%2C500%2C600%2C700%2C800%2C900|font_style:700%20bold%20regular%3A700%3Anormal” el_class=”.hoofdletter”][vc_column_text el_class=”.datum”]

28-04-2015

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row full_width=”stretch_row_content” bg_type=”bg_color” css=”.vc_custom_1441539459885{padding-top: 50px !important;padding-right: 30% !important;padding-bottom: 50px !important;padding-left: 30% !important;}” bg_color_value=”#f7f7f7″][vc_column][vc_column_text]Als gevolg van de Wet Werk en Zekerheid (WWZ) geldt per 1 juli 2015 dat ontslagen vanwege bedrijfseconomische redenen of na 2 jaar ziekte verplicht moeten worden voorgelegd aan het UWV. Na 1 juli 2015 is het dus niet meer mogelijk om dergelijke ontslagen aan de kantonrechter voor te leggen (hetgeen momenteel -tot juli 2015 – wél kan).

In de nieuwe wetgeving is wel een uitzondering op deze hoofdregel opgenomen (in art. 7:671a lid 2 BW). Bij collectieve arbeidsovereenkomst (cao) kan worden bepaald dat dergelijke ontslagen aan een bij cao aan te wijzen ontslagcommissie moeten worden voorgelegd. De commissie geeft dan toestemming voor het mogen opzeggen van een arbeidsovereenkomst en neemt daarmee de rol van het UWV over.

De wet biedt de mogelijkheid voor werkgever en werknemer om af te spreken dat hun onderlinge geschillen aan een onafhankelijke arbiter worden voorgelegd. Dit komt in diverse branches ook voor, zoals in de sport en bij medische beroepen. Onder het nieuwe arbeidsrecht lijkt een arbitragebeding bovendien interessanter te worden voor werkgevers omdat daarmee de mogelijkheid voor een werknemer om in hoger beroep te komen van een voor hem/haar tegenvallende ontbindingsbeschikking kan worden uitgesloten.

De vraag is alleen hoe een arbitragebeding zich verhoudt tot de straks bij reorganisatie-ontslag en ontslag na 2 jaar ziekte verplicht voorgeschreven UWV-procedure. Anders gezegd: indien werkgever en werknemer zijn overeengekomen dat hun onderlinge geschillen (exclusief) door arbitrage zullen worden beslecht, moeten deze ontslagen door arbitrage worden beslecht in plaats van door het UWV? Dit terwijl de WWZ uitdrukkelijk voorschrijft dat dergelijke ontslagen verplicht aan het UWV moeten worden voorgelegd?

Deze vraag heeft de VAAN (Vereniging Arbeidsrecht Advocaten Nederland) aan de regering voorgelegd tijdens de parlementaire behandeling van de wet. Het antwoord van de regering is toen geweest dat ook in het geval toestemming van het UWV vereist is, partijen overeen kunnen komen dat de arbeidsovereenkomst door middel van arbitrage of bindend advies kan worden beëindigd, en dus geen toestemming van het UWV vereist is.

Het vorenstaande impliceert dat je vrij eenvoudig de verplichte route via het UWV kan omzeilen door een arbitragebeding overeen te komen. Bovendien zal de toegevoegde waarde van een cao-ontslagcommissie hierdoor afnemen. Tegelijkertijd moet wel de vraag worden gesteld wat je dan als werkgever concreet moet doen. Moet de arbiter dan worden verzocht om een ontslagvergunning af te geven, of is dan nog de enige mogelijkheid om (toch) ontbinding te vragen? Het lijkt mij dat de wetgeving op dit punt nog nadere toelichting en verduidelijking behoeft.[/vc_column_text][vc_empty_space height=”50px”][vc_btn title=”REAGEER OP MIJN ARTIKEL” style=”flat” shape=”square” align=”center” i_icon_fontawesome=”fa fa-envelope-o” link=”url:mailto%3Abrantjes%40brantjesadvocaten.nl%20||” add_icon=”true”][/vc_column][/vc_row]

Het bericht Kan een arbitrageclausule de weg naar het UWV afsnijden? verscheen eerst op Brantjes Advocaten.

Het KNVB Reglement Intermediairs

admin — Tue, 14 Apr 2015 20:38:36 +0000

Al in een eerdere blog schreef ik over de op 1 april 2015 ingevoerde FIFA Regulations on Working with Intermediaries. Met de invoering van dit reglement stapt FIFA af van het licentiesysteem voor voetbalmakelaars, waardoor de markt vrijgegeven wordt voor eenieder die zich wil bemoeien met het vertegenwoordigen van spelers of clubs. Een moeilijk examen is niet meer nodig, net zomin als een dure beroepsaansprakelijkheidsverzekering (die ik overigens nog wel zou adviseren). De FIFA Regulations on Working with Intermediaries bevat een aantal regels waaraan minimaal voldaan moet worden. De verdere invulling ervan is overgelaten aan de nationale voetbalbonden.

Tijdens het schrijven van mijn vorige blog was nog niet bekend hoe de KNVB de sector van de intermediairs zou reguleren. Dit terwijl bijvoorbeeld de Engelse FA wel al maanden geleden een eigen reglement had gepubliceerd. Inmiddels heeft ook de KNVB een eigen Reglement Intermediairs ingevoerd.

In de voetballerij ontstond veel tumult toen de FIFA het nieuwe reglement bekendmaakte. Dit niet alleen vanwege het afschaffen van het licentiesysteem, maar ook vanwege de veranderde regels. Zo is er bijvoorbeeld geen maximum termijn meer wat betreft de spelersmakelaarscontracten, is er geen minimumleeftijd voorgelegd voor begeleiding van minderjarige spelers en is er geen expliciete verwijzing naar een juridisch orgaan dat zich over eventuele geschillen zou moeten buigen. De voormalige FIFA Players’ Agents Regulations schreven juist voor dat een begeleidingscontract niet langer mocht zijn dan 2 jaren, dat minderjarige spelers niet begeleid mochten worden, en dat geschillen voorgelegd moesten worden aan de FIFA Players’ Status Committee.

Met de invoering van nationale reglementen lijkt de angst voor ‘wildwest-praktijken’ toch enigszins te zijn weggenomen. De voornaamste regels van het KNVB Reglement Intermediairs luiden als volgt:

Een intermediair moet zich jaarlijks registreren bij de KNVB (kosten: € 450,- excl. BTW);
Een intermediair moet een ingevulde intermediairsverklaring, een kopie van een identiteitskaart en een Verklaring Omtrent het Gedrag overleggen (art. 2 lid 3);
Begeleidingscontracten moeten worden geregistreerd bij de KNVB (art. 6 lid 1);
Begeleidingscontracten hebben een maximumduur van 2 jaren (art. 6 lid 2);
Intermediairs onderwerpen zich aan de reglementen van de KNVB, UEFA en FIFA;
Het staat clubs en intermediairs vrij om een commissie af te spreken, maar als de partijen er samen niet uit komen dan kan de intermediair aanspraak maken op een commissie van 3% van het bruto jaarsalaris inclusief tekengeld van de speler (art. 8 lid 3);
Geschillen zullen worden beslecht door de KNVB Arbitragecommissie (art. 9).

Met de bovengenoemde regels lijkt de KNVB aansluiting te hebben gezocht bij overige voetbalbonden. Hierdoor lijkt de door FIFA aangekondigde deregulering voorlopig niet de gevreesde wanorde tot gevolg te hebben.

Intermediairs dienen er in elk geval wel op bedacht te zijn dat een misstap door de KNVB zwaar beboet kan worden met een schorsing of zelfs plaatsing op een zwarte lijst. Alleen al om die reden dienen intermediairs zich goed en tijdig te laten adviseren en moeten de contracten geactualiseerd worden.

Het bericht Het KNVB Reglement Intermediairs verscheen eerst op Brantjes Advocaten.